Wanbetalers

Wanbetalers. Ik heb er eigenlijk weinig mee te maken gehad. Kwestie van geluk vermoedelijk. Of wellicht van gewaardeerd vakmanschap, als ik het thema eens positief bekijk. Belangrijkste kwestie betrof een factuur van 75 euro voor een uitvaartverzorger in het westen van het land. Die betaalde niet, op herinneringen of aanmaningen werd slechts met zwijgen gereageerd. Als toen nog beginnend (journalistiek) ondernemer wachtte ik tot het uiterste met een incassobureau. Na anderhalf jaar werd er ineens 75 euro op mijn rekening overgemaakt. Soms lost een probleem zich van zelf op.

Momenteel speelt er weer een kwestie over een nog kleiner bedrag. Startend ondernemer wilde persbericht over een van zijn activiteiten. Vervolgens besluit de heer in kwestie dat hij toch niet van start gaat met deze ongetwijfeld belangwekkende werkzaamheden. Aangeleverd persbericht is kortom niet meer nodig. En dus betaalt meneer niet. Volstrekt logisch, vindt hij zelfs. “Als ik een radio aanschaf die ik vervolgens nooit aan zet, wordt de factuur ook niet verscheurd”, meld ik de man. Dat vindt hij maar een rare vergelijking. Ik vind het vooral een merkwaardige manier van zaken doen.

Bol.com, elektronicawinkels, groenteboeren, supermarkten en vooral sportzaken kunnen de komende dagen de nodige terugvorderingen van me verwachten.